ka-330
Czasem nie jest łatwo wstać z łóżka. To lenistwo czy obrzydzenie?
Problem polega na tym, że żyję.
Śnię spacer po moście bruklyńskim. Jest po deszczu, mija mnie kilku rowerzystów, ale tylko ja idę na nogach. Jest zbyt wietrznie na pieszych. Chciałbym dopisać, że myślę o kubku gorącej kawy, ale to mi się nie śni. Nawet te kroki po moście…
Puk, puk! To ja, Twoje dzieło. Skup się wreszcie i stwórz mnie. I zrób to dobrze! Ileż mogę siedzieć w szkicach, notatkach, pomysłach. Fragmentach. Urzeczywistnij.
Nie wierz w dobro, wierz w dobroć. Przyczepiła się do mnie ta myśl.
Dziś dzień uników. Czyli: nie włączać telewizora, nie wdawać się w dyskusje polityczne, zaniechać czytania gazet codziennych.
Przeglądam swoje teksty. Ponure. Często smutne. Pora je skasować.
Trzeba wstać. Odpędzić demony. Napić się kawy. Jakoś żyć.
Nie. Nie mam pięknych myśli.
Cisza jest przyjemna jedynie przez krótki czas.